Sunday, October 22, 2006

Λοιπόν τσαντίζομαι πάρα πολύ με τη μορφή της αρχιτεκτονικής.
Ιεραρχικά λοιπόν.Με τη διδασκαλία,την πρακτική,την παραγωγή,την καταξίωση,τη μετάδωση,τη μνήμη που αφήνει,την επιρροή και τέλος την υστεροφημία.Η πορεία του μεγάλου αρχιτέκτονα θα περάσει από όλα αυτά τα στάδια.Ανούσιες καταστάσεις που την οδηγούν σε ανούσιους προβληματισμούς και συμπεράσματα.Αλήθεια η σκέψη για την αρχιτεκτονική θα έπρεπε να δέχεται πολύ συγκεκριμένους παράγοντες?Εχει γίνει μια παγκοσμιοποιημένη έκφραση της μορφής που θα έπρεπε να έχει ο δημόσιος και ιδιωτικός μας χώρος?Υπάρχουν υπερτοπικές και υπερταυτοτικές ανάγκες που ο αρχιτέκτονας πρέπει να καλύψει?και αν ναι αυτές δεν είναι μάλλον ούτε ο προβληματισμός για τη σύγχρονη μητρόπολη ούτε για τα εξελιγμένα πανέλλα που αλλάζουν 5 χρώματα ανάλογα με το ποιος θα τα φτύσει.Εχουμε ξεχάσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της αρχιτεκτονικής.Η επικάλεσή του απλά δίνει άλλοθι γι ανα ενσωματοθούμε στα πρότυπα και να τα εκφράσουμε κατά το γράμμα της εποχής.Ο κόσμος δεν χρειάζεται αυτήν την αρχιτεκτονική.(από το 4.ατομικισμός και υποκρισία)

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home